Samen maar alleen

Samen ben ik met mijn kleine meid, maar alleen ben ik als ouder. Doordat er een paar weken geleden een einde kwam aan mijn relatie.

De laatste weken zijn voorbij gevlogen. Met daarbij de nodige verschillende emoties.

Eerst voelde ik kracht en rust. Door de keuze die ik had gemaakt om alleen verder te gaan met mijn kleine meid. Daarna voelde ik me eenzaam en alleen.

Dit klikt misschien gek. Zeker omdat ik die kleine meid gewoon om mij heen heb. Toch komen de muren af en toe op je af en snak je even naar een normaal gesprek of een omgeving zonder constant mama te zijn.

Mijn moeder en zusje gingen samen 1,5 week op vakantie. Ik was dus veel met mijn kleine meid bezig, omdat ik zelf de opvang dagen van mijn moeder thuis was. Ik werk normaal gesproken de ene week 3 dagen en de andere week 4 dagen. Zo heb ik genoeg tijd op mijn werk om maandelijks rond te komen en kan ik ook nog zoveel mogelijk tijd doorbrengen met mijn kleine meid en haar zien groeien en bloeien.

Door de wijziging in het aantal dagen thuis en de verandering van het alleenstaande ouderschap, merkte ik dat ik mijn balans kwijt was.

Het zorgde voor mooie momenten met mijn kleine meid, maar ook voor het besef hoe gebonden ik weer ben elke minuut die ik voor haar zorg en wil klaarstaan.

Als alleenstaande ouder ben je afhankelijk van vrienden en familie die af en toe even op je kindje kunnen passen als je iets anders wilt doen. Mijn moeder en zusje zijn daarin een groot deel van mijn vangnet en juist in de afgelopen weken waren hun samen weg.

Voor veel mensen die samen opvoeden is het normaal dat je even alleen naar het dorp gaat of naar de yoga kan als je partner thuis blijft bij de kids. Voor mij was het dus weer even wennen om die kleine momentjes voor mezelf nu weer samen in te vullen met mijn kleine meid of dus gewoon even niet te hebben.

De eenzaamheid zit hem voor mij in een gesprekspartner en in een stukje gezien worden. Iemand waar je de bezigheden van je dag mee deelt en even je ei bij kwijt kan als er iets dwars zit. Nadat de kleine op bed ligt nog even met iemand te kunnen praten.

Uiteindelijk vind ik dat nu weer steeds meer in de mensen om me heen. Niet dat dit eerder niet zo was. Alleen nu merk ik dat ik het contact met anderen weer wat vaker en structureler opzoek. Even bellen om een babbeltje te hebben. Wat vaker langs, zodat ik een andere omgeving of mensen om mij heen heb of mensen komen bij mij op bezoek.

Ik heb van zoveel lieve mensen om mij heen steun, hulp, bemoedigende woorden en dikke knuffels gekregen dat ik weet dat ik dit kan in mijn eentje.

Het is alleen weer een fase waar ik doorheen moet om er voor te zorgen dat ik de balans weer terugvind. Op die manier kan ik verder groeien in mijn rol als moeder en kan ik er voor zorgen dat ik daarnaast mijzelf als persoon niet vergeet.

Dat is denk ik een van de belangrijkste dingen waar ik voor uit moet kijken. Dat ik mijzelf niet wegcijfer alleen om een goede moeder te kunnen en willen zijn. Doordat ik af en toe momenten voor mezelf heb waar ik andere energie uit haal en op een ander niveau met mensen kan praten, kan ik uiteindelijk ook een betere moeder zijn voor mijn dochter.

Het is echt weer even mijn weg vinden. Soms mijn trots opzij zetten en om hulp vragen, maar uiteindelijk merk ik dat als ik positief blijf en liefde en energie aan andere blijf geven. Ik dat ook terugkrijg en dat ik daardoor weer terugkom bij het stukje kracht waar ik mijn verhaal mee begon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s